Instytut Podstaw Inżynierii Środowiska PAN z dumą informuje, że prof. dr hab. inż. Czesława Rosik-Dulewska, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk i profesor w IPiŚ PAN w Zabrzu, zostanie uhonorowana tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Uroczystość nadania tytułu odbędzie się 25 września 2026 roku o godz. 11.00 w Auli Jana Pawła II w Centrum Dydaktyczno-Naukowym UPWr przy pl. Grunwaldzkim 24a we Wrocławiu.
Wydarzenie wpisuje się w obchody 75-lecia Wydziału Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Podczas ceremonii przewidziano m.in. wystąpienia władz uczelni, odczytanie uchwały Senatu, laudację, wręczenie dyplomu doktora honoris causa oraz wykład prof. Czesławy Rosik-Dulewskiej pt. „Rola nauk przyrodniczych i technicznych w realizacji wyzwań stojących przed inżynierią, ochroną i kształtowaniem środowiska”.
Profesor Czesława Rosik-Dulewska od wielu lat współtworzy dorobek naukowy w obszarze inżynierii środowiska, w tym m.in. gospodarki odpadami, ochrony powierzchni Ziemi ze wszystkim pochodnymi tego zakresu badań. Jej osiągnięcia naukowe i wdrożeniowe, działalność akademicka oraz zaangażowanie w rozwój współpracy naukowej zostały wielokrotnie docenione w kraju i za granicą.
Uroczystość będzie miała wyjątkowy, jubileuszowy charakter. Organizatorzy proszą o potwierdzenie obecności do 10 września 2026 r. na adres e-mail:
Sylwetka uhonorowanej: prof. dr hab. inż. Czesława Rosik-Dulewska, czł. rzecz. PAN
Prof. dr hab. inż. Czesława Rosik-Dulewska, czł. rzecz. PAN reprezentuje dyscyplinę inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka. Specjalizuje się głównie w ochronie powierzchni Ziemi, m.in. w technikach rekultywacji terenów poprzemysłowych, składowisk itp., opracowaniu technik, zasad i wymogów związanych z przyrodniczym zagospodarowaniem odpadów mineralnych oraz organicznych, wysublimowanymi badaniami analitycznymi nad ich interakcją ze środowiskiem, projektowaniu i wdrażaniu technologii w gospodarce odpadami; zaprojektowała i opatentowała pierwszą w Polsce wielkoskalową instalację do odzysku ciepła odpadowego ze skraplaczy turbin w energetyce oraz ciepła wód geotermalnych dla potrzeb produkcji ogrodniczej, współprojektowała i uczestniczyła w powstaniu instalacji demonstracyjnej do odzysku energii z palnej frakcji odpadów komunalnych, w technologii zgazowania.
Studia na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej we Wrocławiu ukończyła w 1972 r. Doktorat (1980) i habilitację (1993) uzyskała w macierzystej Uczelni, tytuł profesora w 1999 roku, a stanowisko profesora zwyczajnego otrzymała w 2002. W Instytucie Podstaw inżynierii Środowiska PAN w Zabrzu pracuje od 1977 r. , w latach 2001–2012 pełniła funkcję dyrektora ww. Instytutu. Była również pracownikiem Uniwersytetu Opolskiego (1993-2021), kierownikiem Katedry Ochrony Powierzchni Ziemi (2002–2021), dyrektorem Instytutu Ochrony i Kształtowania Środowiska na Wydziale Przyrodniczo-Technicznym Uniwersytetu Opolskiego (2018-2021).
Profesor Czesława Rosik-Dulewska jest członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk od 2021 r. (członkiem korespondentem PAN od 2016 r.). W strukturach Korporacji PAN pełniła i pełni wiele funkcji: zastępcy przewodniczącego Rady Kuratorów Wydziału IV Nauk Technicznych PAN (2019-2023), Z-cy Dziekana Wydz. IV PAN (2023-nadal), ponadto m.in. jest członkiem Komisji ds. Etyki w Nauce przy PAN, Komisji DUN PAN, Rewizyjnej PAN i Prezydium Oddziału PAN w Katowicach. Od 1996 r. jest członkiem Komitetu Inżynierii Środowiska PAN, w kadencjach 2007-2015 była jego przewodniczącą, a w pozostałych kadencjach i obecnej (2023-2026) jest członkiem Prezydium. Na tym stanowisku zawsze dążyła do zacieśnienia współpracy Uczelni Rolniczych i Przyrodniczych z Politechnikami w zakresie kształcenia na kierunku inżynieria środowiska i opowiadała się także za włączeniem dyscypliny ochrona i kształtowanie środowiska w naukach rolniczych do inżynierii środowiska w naukach technicznych.
Jest/była członkiem i przewodniczącą ośmiu rad naukowych, w tym czterech Instytutów PAN. Ponadto była przedstawicielem PAN w: Komitecie Narodowym do spraw współpracy z Euro-CASE w kadencji 2015-2018, Standing Committee for Life, Earth and Environmental Science (LESC) w European Science Foundation do 2014, Międzyresortowym Komitecie Sterującym (Biała Księga Komisji Europejskiej, sektorowe strategie adaptacji do zmian klimatu do 2016), Komitecie Narodowym do spraw współpracy z Europejską Fundacją Nauki 2011-2014. Była także m.in. członkiem Zespołu do spraw rozwoju Bazy Ekspertów Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dwie kadencje – do 2018), Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw Programu Wspierania Infrastruktury Badawczej w ramach Funduszu Nauki i Technologii Polskiej (powołana rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do 2017). Była powoływana również do wielu innych gremiów naukowych, w tym do paneli eksperckich w Narodowym Centrum Nauki, Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, a także Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Jest członkiem siedmiu redakcji naukowych czasopism o zasięgu międzynarodowym oraz Redaktor Naczelną Archives of Environmental Protection i serii monografii Prace i Studia, wydawanych przez IPIŚ PAN.
Prace badawcze prowadzone wniosły do nauki znaczny ładunek wiedzy, i co najważniejsze bardzo często stawały się przyczynkiem nie tylko do poznania zjawisk zachodzących w środowisku antropogenicznie przekształconym, ale i prowadziły do wdrożenia konkretnych rozwiązań dających szanse na poprawę szkód wyrządzonych w środowisku. Opracowała i wdrożyła wiele oryginalnych metodyk badawczych pozwalających poszerzyć spektrum badań w zakresie inżynierii i ochrony środowiska. Można, zatem stwierdzić, że wyniki badań przyczyniły się do rozwoju wiedzy o wielu procesach zachodzących w zdegradowanym środowisku.
Wypromowała 6 doktorów nauk technicznych, ok. 200 mgr ochrony środowiska. Osiągnięcia naukowe wprowadzone do techniki lub gospodarki, to m.in.: wdrożenie pierwszych w Polsce (w skali technicznej) technologii odzysku ciepła wód zrzutowych (odpadowych) z energetyki oraz energii wód geotermalnych dla potrzeb produkcji roślinnej (prezentacje na światowych wystawach techniki w kraju i za granicą, brązowy medal na Międzynarodowej Wystawie Wynalazków – Innowacje 2001, wpisanie Kandydatki do rejestru "Twórców postępu naukowo technicznego" itp.). Kierowała projektami badawczymi krajowymi i międzynarodowymi, w tym m.in. z Carolina University z USA, z Uniwersytetem w Braunschweig Niemcy, obecnie przygotowuje wspólny projekt Instytutu Podstaw Inżynierii Środowiska PAN w Zabrzu z Shibaura Institute of Technology (Tokyo Japan) dotyczący oceny zagrożenia środowiska mikroplastikami ze stosowania nawozów z odpadów organicznych.
Dorobek naukowy Profesor Czesławy Rosik-Dulewskiej obejmuje 14 monografii (autorskie i we współautorstwie), w tym monografia Podstawy gospodarki odpadami w PWN, która stała się ważnym podręcznikiem akademickim. (6 wydań + dodruki, każde wydanie uaktualniane w ok. 30%); 287 oryginalnych prac naukowych opublikowanych w czasopismach zagranicznych i krajowych, w tym w bazie JCR 79, Cytowania wg WoS 1734.
Prof. dr hab. inż. Czesława Rosik-Dulewska, czł. rzecz. PAN m.in. została uhonorowana: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011), Złotym Krzyżem Zasługi (2001), Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2010), Złotą Odznaką za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (1996), Nagrodami I i II stopnia Rektora Uniwersytetu Opolskiego (15-krotnie), Statuetką OPOLSKA OZE w kategorii Działalność na rzecz Promocji Ekoenergetyki; Certyfikatem Kapituły Opolskiej Nagrody w dziedzinie OZE – 2014, Medalem „Za zasługi dla Wydziału Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji UPWr” (2018), Dyplomem uznania szczególnych zasług i zaangażowania w rozwój Wydziału Infrastruktury i Środowiska Politechniki Częstochowskiej 2020, Nagrodą Zielonego Feniksa za wybitne osiągnięcia naukowe w ekoenergetyce 2024, Medalem za zasługi dla Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu nadanym przez Rektora i Senat 2025, Medalem Polskiej Izby Ekologii jako wyraz uznania dla działalności na rzecz zrównoważonego rozwoju – Ekolaury Polskiej Izby Ekologii 2025 r.
